Onder de oneindige cirkel van de witte oogstmaan bewaakt een ring van zandstenen hooglanders de wacht over een offerplatform. Kristallen sterren snijden door de lucht als een strook van iriserende kleuren die met een koud, onaards licht op het land schijnen. De koude herfstlucht fluit door de grasvelden, de zee raast op haar vleugels over het droge land. Geen enkel geluid, behalve dat van de wind en de verre zee, dringt door de omcirkelde stenen. Het is daar, staande naast het altaar, het offer wacht.
Ze heeft de jeugd van een meisje: gladde, onberispelijke ivoren huid; kleine borsten, stevig en toch soepel; een perfect figuur, ongeschonden; en een vertrouwen van onsterfelijkheid dat alleen de naïviteit van de jeugd kan vasthouden. Haar schoonheid wedijvert met de glorie van de hemel, met ogen in de kleur van bloeiende heide, een prachtige kroon van vergulde lokken die op een paar welgevormde dijen vallen, en de aristocratische botten van haar gezicht zijn subtiel bewerkt om het.