De snel afleidende professor was druk bezig met het onderzoeken van de verschillende kristalstructuren die hij niet opmerkte dat verschillende bleke schoonheden uit de donkere uithoeken van de stad kwamen. Ze negeerden zijn assistent, Harmony, omdat haar lichaam hetzelfde was als dat van hen. De gekken waren geïnteresseerd in de professor.
Hij was anders; groter, sterker, gewoon anders, en dat op zichzelf was genoeg om hen te intrigeren. Ze sloop door de straten naar waar het stel stond, en tegen de tijd dat Byron en Harmony wisten wat hen had overkomen, was het te laat. Verschillende vrouwen vielen tegelijkertijd aan, duwden Harmony opzij en tilden de verbijsterde man boven hun hoofd. Het zou een grappig gezicht zijn geweest, als het niet zo verwarrend was. 'Waarom hebben ze hem alleen,' dacht ze, 'en negeerden ze mij?' Harmony duwde zichzelf overeind en keek toe hoe de menigte albino-achtige vrouwen Byron over het pad droegen.
Ze sloegen rechtsaf en verdwenen toen. Ze ging op.