De engelen daalden neer in Rome in het holst van de winter. Drie van hen verlaten, bleke en naakte wezens die als vallende zilveren sterren in de zwarte nacht arriveren. Sophrosyne keek huiverend naar de hemellichamen. Ze had eerder engelen gezien, maar deze waren anders. Ze lieten een onbehaaglijkheid in haar botten kruipen.
Ze hadden iets haveloos. Iets kapot en vreselijks. Toen de engelen voor de geestelijkheid bij de tempeltrappen landden, waren ze wankel, zwak en gedesoriënteerd.
De eerste was een man, met een strenge trots in zijn ogen, zelfs op dit moment dat zijn geest werd geruïneerd en geslagen, was er een harde resonantie in hem. Hij aarzelde, verzamelde toen zijn krachten en bleef rechtop staan, met zijn brede schouders naar achteren gedrukt. Hij beschouwde de geestelijkheid als een priester, twee priesteressen en een handvol maagden met kalmte en maakte plichtsgetrouw een beleefde buiging. 'Ik ben Themis,' zei hij. 'Aartsengel van dit vertrouwen.
Dit zijn Jezeliel en.