De goddelijke lente

De open plek was helder en erg groen, en de zachtste bries deed het gras en de bloemen dansen waar ze groeiden. Drie figuren naderden de bron en zweetten hevig van een hele dag wandelen onder de meedogenloze zonnestralen. De advocaat was de eerste die hun doel bereikte, en met een diepe zucht liet hij zich voor de plas water zakken en liet zijn zware rugzak vallen.

Hij liet zich in het gras vallen, strekte zijn lange armen en benen uit en haalde diep en opgelucht adem. Even later volgde de dokter. Ze was voorzichtiger toen ze ging zitten, maar ze zag er niet minder uitgeput of blij uit dat ze het gehaald had.

'Echt niet?' ze zei. 'Rechts? Het lijkt erop dat de oude man toch de waarheid sprak', zei de advocaat. 'Nou, hier is tenminste een bron. Voorlopig is dat alles wat we weten,' haalde de dokter zijn schouders op.

'Stel je eens voor.'. Het duurde even voordat de professor eindelijk bij was. Zijn metgezellen van middelbare leeftijd zaten al weer rechtop en genoten van hun proviand.