"Hoeveel verder?" vroeg mijn dochter Felicity. Ik wierp een blik op de diagonale gele lijn die over het navigatiescherm liep. "Bijna daar, schat.".
'Over driehonderd meter zult u uw bestemming hebben bereikt,' kondigde de elektronische stem op commando aan. En daar, aan het einde van een dreigende laan met dode iepen, stond een magere stenen poort, met in de verte het sombere victoriaanse profiel van St. Trinian's. Het zag er voor de hele wereld uit als een amalgaam van een Normandisch kasteel en Gormenghast Castle.
De roestige toegangspoorten waren geketend en met een hangslot gesloten. Boven hen, over een oude Latijnse inscriptie die in het metselwerk was geëtst, was ruw geschilderde witgekalkte graffiti gekrabbeld: 'WIJ ZIJN DE BESTE, DUS SCHROEF DE REST.'. Aan een kleine schraagtafel voor de poort zaten schijnbaar identiek geklede eeneiige tweelingen. Beide meisjes droegen de school gereglementeerde donkerblauwe plooirokken, witte blouses en sokken en marineblauwe blazers. Ze.