Je hand kneep zachtjes in de mijne en het donker leek om me heen te pulseren met wat we allebei gewoon niet konden zeggen. Misschien is mijn liefde door je heen gegaan, slechts een heldere tijdelijke rivier, de herinnering zal grotendeels vergeten zijn, maar zal je van tijd tot tijd verwarmen. We lieten iets van onszelf achter in dat verwarde en warme bed, en ik was als iets uitgedoofd… Er moet meer zijn voor jou.
Nog steeds smeulend van pure herinnering, zuurstof aanzuigend om aan jou vast te klampen, aan de unieke geparfumeerde lucht waar ik me de kleinste dingen zou herinneren. Hoe de volgende adem uitademde als een warme sliert die tegen je rommelige lokken fladderde, hoe je glimlachte toen mijn vingertoppen bereikten om geduldig de klitten los te maken. Hoe je zachtjes meeneuriede met muziek die vaag uit de speakers zweefde en het klonk als meer dan zomaar een nummer dat je leuk vond. Het was iets dat dieper sneed, een persoonlijke hymne met een betekenis die je met niemand.