Het bereiken van jou zal ons ongedaan maken, het is het einde en het begin van onze onmogelijke kloof, waarbij we elke fout in een bewolkte zandloper plaatsen en gebreken verbergen in de delicate plooien van de tijd. Al deze momenten hebben hun eigen gewicht, zoals stenen in verschillende vormen en maten, versierd met glyphs en runen van de talen die we verloren hebben, elk kan op een dag een weg en torenhoge kastelen voor ons bouwen. Ik heb hier de tijd voor gebroken, scherven van de ruimte die moeten worden verzameld totdat ik ons goed kan maken, totdat ik elke regel van de levens die we hebben gemaakt bewoon en onderzoek, en wanneer ik hier ben.
Alles fladdert en rimpelt zonder wind, een wereld van fragiele oppervlakken en broze glinsterende oceanen, je moest me hier volgen, mijn hand in de jouwe nemen en erop vertrouwen dat ik je door hun ineenstorting heen zou leiden. Toen ik de kleine ronding van je nek kuste, je vasthoudend zelfs als er een verpletterende afstand over je.