Onze lus lijkt veel op geloof, onzichtbaar maar toch pijnlijk voelbaar. Maar beladen met de wetenschap dat het fladderen van de kleinste vleugels onmetelijke scheuren door de tijd kan sturen, moet ik deze gevaarlijke cirkel sluiten. Ik moet leren hoe ik je kan laten gaan. Hoe het ooit ging… Je werd geraakt door een kogel, je ogen waren nog steeds schitterend in het donker, een glimlach met kuiltjes voordat je je laatste woorden fluisterde… 'Hoe we dansten…' Op een dag zullen we die laatste wals hebben, ook al kun je de lijnen die mijn vermoeide gezicht doorstaan niet herkennen, de akkoorden zullen je bekend voorkomen.
Er brak ooit iets toen er te veel noten harmoniseerden, de geschiedenis was veel te kwetsbaar om ons elkaar te laten hebben. Ik zal korte flikkeringen houden. Een gehandschoende hand die de mijne zachtjes aanraakt in de zon, diepere warmte die door gehaakte patronen sijpelt, nachtwinden die jaren geleden over je naakte lichaam waaien door een open hotelraam.