Dit is niet het laatste gedicht dat ik voor je schreef. Misschien moeten die woorden in een kooi blijven. een cijfer dat dicht bij mijn kern was genaaid, daar waren regels over, trouwe vastgebonden antipoden zijn, en hoe er nog steeds van me gehouden kan worden, maar je gaf om los te laten. Wat kun je me toch even aanraken, ik had nooit geloofd dat er zoiets bestond als te dicht bij een ander aangetrokken worden.
En ik weet niet hoe ik van zo'n intensiteit moet ontsluiten. Er waren regels die ik nooit zal weggeven uit het laatste gedicht dat ik voor je schreef, sommige gingen over plaatsen die vergiftigd waren, plekken die nog gloeiden voorbij elke wond, sommige deden te veel pijn om zelfs maar op te noemen. Er waren er die ik kan aanraken, zoals het neuriën van ons deuntje terwijl je sliep, ook al doet muziek me nu alleen maar pijn. Waar ik ook heen ga, je lied ademt voor me uit, te veel akkoorden en teksten fladderen in een warme coda, versmelten om jou te worden.
En aangemoedigd.