Je droeg het maanlicht als een geheim, een goedbewaakte bekentenis die tegen je huid bloeide. Ik was toen te bang om aan te raken, al wist ik niet hoe ik los moest laten voor dit gevaarlijke rubicon van contact waar onze handen samenkomen. Zelfs toen klampte ik me al te jaloers vast.
Maar je was geïnteresseerd in kleine dingen waarvan ik me moeilijk kan herinneren en die na verloop van tijd alles zouden worden. Ik moet me herinneren hoe je mijn littekens hebt getraceerd en kuste, je lippen gingen er eerst heen alsof ze een punt wilden bewijzen. Als om me te vertellen dat die genezen snijwonden, sommige per ongeluk of enigszins opzettelijk, sommige het bewijs waren van geweld dat ooit over een jong lichaam bloeide, dat was de lens waar je me het beste doorheen zag. Je wilde me zo onbewaakt proeven.
En hoewel het niet aan jou is om mij te redden, heb ik nog nooit gedacht dat je zou vertrekken. En je kleedde je om me heen als maanlicht, bijna te stralend om je aan vast te houden, klampt.