De regens kwamen vroeg in september. Vallend uit een broeierige loden hemel; Na maanden van oneindige zonneschijn. Toen alle kleur wegvloeide uit velden en bladeren; En kleine meren en stuwmeren droogden op; Gebakken aarde als beton alles wat overbleef.
De meedogenloze stortbui veranderde de aarde. Naar een zee van modder, overal modder; In huizen komen, tapijten bevuilen. En vloeren beitsen; en koude rijwinden. Alle bladeren van de verdroogde bomen gestript.
Te karnen tot bruine brij onder de voeten. Dit alles een metafoor voor onze liefde; Een passie die in het voorjaar was opgebloeid. En verbrand met toenemende intensiteit. Naarmate de maanden vorderden, een vlam zo hevig. Dat het de ziel verschroeide, alles verteerde.
Tot er geen spoor van vriendelijkheid meer over was. Onvermijdelijk kleine irriterende stoffen. Werd versterkt en liet diepe wonden achter.
Dat geen smeekbede volledig kon genezen; En te snel het smetteloze oppervlak. Van genegenheid was op brute wijze getekend. En.