Het zou over lichamen gaan. Je herinnert je dat veel meer nadat en hoewel we nog steeds verplicht zijn om de vochtige nachtlucht van je kamer te delen en zo omhuld door menselijke hitte, het gemakkelijk zou zijn om in niets anders te smelten. Dan zou ik immuun zijn voor consequenties, zou ik immuun zijn voor voorafschaduwing.
Maar een deel van ons is al gescheiden. Het is niet meer dan normaal dat we terugkeren naar onszelf. Je ogen hebben al geflitst, ik heb me al overgegeven aan zijn donkere glinstering, je kreten doorboorden de nacht net als ik jou, het voelde als een overtreding om je zo kwetsbaar te zien. Het zou over lichamen gaan. Maar als wat er van mij over is, een kortstondige gloeiende uitbarsting, een deel van iets dat misschien de ziel is, zich bij je voegt zonder een vraag of keuze.
Het is veel meer tussen ons. Misschien zou het verkeerd zijn om dingen te zien die me nooit eerder zijn opgevallen, hoewel ik verondersteld werd terug te gaan door de dromerige neonstraten.