Duivelse winden en niet aflatende regens Bestormen mijn eiken deur Met ijskoude handen en ijzeren kettingen, Ze koelen me tot in mijn kern En bederven de plechtige vrede van middernacht, De herfstmaan versluierend. Zonder het zachte maanlicht De wanhoop daalt neer, te snel. Bekleed mijn innerlijke kamer, Oude volumes van mysterieuze kennis Vol mysterie en verwondering; Zulke dingen waar ik dol op ben.
Maar het ene boek van mij is als geen ander; Het is een magisch en zwaar boekdeel, met pagina's; zonder nummer, Grondig die ik graag dwaal. Hier zijn alle wijsheid van de eeuwen, alle gebruiken van verre oorden, al het gemompel van de wijzen en de gebeurtenissen van onze tijd zijn vastgelegd in licht en beweging, in al hun gevarieerde, rijke reeks, zodat woord noch begrip nodig is ooit dwalen. Mijn boek is een mystieke poort naar waar schone geesten wonen; Wezens van zo'n innemende schoonheid Het is te verschrikkelijk om te vertellen.
Er is één tedere geest, die in de fotonenstroom.