Onverbiddelijk kan ik mezelf voelen vallen In de duisternis die altijd op de loer ligt, sinister En uit het zicht, daar in de hoek van mijn geest, Een plaats van demonen en onnoembare verschrikkingen, Waar mijn ergste nachtmerries wachten, verlangend om mijn ziel op te eisen. Als een veroordeelde op weg naar het schavot, zie ik de loerende gezichten van de spottende menigte Mij oproepen om mezelf te redden, hun spottende beschimpingen De begeleiding van mijn halsstarrige afdaling In waanzin, het lot dat ik zo rijkelijk verdien De rechtvaardige beloning van een trouweloze vriendin, verrader van degene die me zo graag haar vertrouwen schonk, alleen om me te zien afwenden op het moment van haar grootste nood, te zwak om haar last te delen. Maar zelfs als ik val, zie ik een lichtstraal helder schijnen in de verte, constant en sterk, Een baken dat me terugroept uit de duisternis In de warmte en zonneschijn van haar eeuwige liefde. Hoewel ik haar misschien in de steek heb gelaten, bleef ze.