Water stroomt naar binnen om haar tenen te ontmoeten, dingen in het zand te wiebelen, klein en mooi. Een weemoedige zucht ontsnapt haar terwijl ze haar ogen naar de horizon richt en zich opnieuw afvraagt waar hij zou kunnen zijn? Wat zou hij doen? Haar dromer. Denkt hij aan haar zoals zij aan hem denkt, vraagt ze zich af. Streelt de nacht hem met de zachtste borstel van zijn lippen, kruipt de duisternis over zijn huid alle schaduwen en verlangen en prikkelt hij zijn vlees met een kus? Ze glimlacht als ze haar ogen sluit en haar gezicht in de afnemende warmte van het stervende licht verandert.
De nacht nadert, steelt weg van haar Dromer over de golven en keert terug naar huis om opnieuw in haar hart te slapen. Haar nacht piekt in de hoek van haar wereld en met zijn komst weet ze dat haar tijd snel voorbij zal zijn. Ze zal niet langer de enige persoon op deze wereld zijn, niet langer alleen zijn, niet langer sereniteit… rust… vrede.
Ze weet dat ze zal moeten terugkeren.