De droom was teruggekeerd, net als de ogen. Ze zweefden in een boze lucht net boven de horizon, ze zagen alles maar concentreerden zich op niets. Amy wist dat die ogen een tijd kenden waarin ze vervuld waren van geluk en liefde voor het leven. Maar dat was voordat haar broer terugkwam uit Vietnam. Jong, naakt en mager, stond ze alleen en kwetsbaar op een heuvel omringd waar alles maar bleef veranderen.
Een grijsharige man in een pak zwaaide naar haar terwijl hij uit het zicht verdween. Ze voelde meer dan ze wist dat het haar opa Collins was en zwaaide terug, omdat ze zijn aandacht wilde trekken, maar hij was weg. Een magere, blonde jongeman in een trainingsbroek kwam aanrennen. Ze omhelsden en kusten.
Hij streek met zijn handen over haar lichaam, het was nu niet zo mager meer, en ze genoot van zijn aanraking. Maar toen hij haar naar beneden probeerde te trekken, verzette ze zich en hij smolt weg. Op dat moment zag ze de oude kat waar ze al jaren van hield dood aan haar voeten. Nu lag.