De zon kwam nauwelijks op die dag dat ik losliet. Ik had mezelf in mijn ellende verbannen van alles wat me aan jou deed denken. Naar het oude veld gegaan voor eenzaamheid.
Een klein huisje tussen twee bosjes bomen stond stil en alleen. Het grijze licht van de mist gluurde schraal door de gesloten gordijnen. Zodra mijn wakkere geest bewust werd, draaide ik me om in mijn bed, alleen gewaarschuwd door het geluid van kletterende windgong en wind die koud huilde buiten mijn deur. De kleine vonk van het leven die me ooit uit de dekens had getrokken, is in de nasleep van ons broos en zwak geworden. Geen leven springt in mij op, geen vreugde.
Ik lag hier in deze warboel van lakens. Dezelfde die we nog maar een week geleden met ons lichaam verwarden in een roekeloze en herhaalde toegeeflijkheid van heet vlees. Flitsen komen nog steeds bij me terug. Deze stille, grauwe muren leefden en luisterden toen, toen de muffe lucht rijp was van gekreun en de geur van lichaamssappen.
Oh wat passen we bij.