'Hallo, lieverd. Hoe gaat het? Ik heb me zorgen gemaakt om je. Misschien moet je naar huis komen terwijl je geneest.' 'Het gaat goed, mam. Echt, het gaat goed. Ik beloof het.' Ryan staarde naar het plafond.
'De verzekering dekt het. Ik kan deze week van de krukken afkomen, en ze zullen me een week of zo zacht gips geven.' 'Ik heb je gisteravond gebeld, maar je nam niet op. Alles goed met je?' "Het ging goed. Ik was gisteravond bij de band. Ik hoorde mijn telefoon niet en toen ik de berichten controleerde, was het te laat om terug te bellen." Mentaal zuchtte Ryan; ze wist dat ze minstens twee berichten had achtergelaten om haar moeder te vertellen waar ze zou zijn.
'Oké, lieverd, zolang je in orde bent. Heb je plezier gehad?' "Ja, we hebben veel bereikt." Ryan had een hekel aan de manier waarop haar ouders de band afwezen als een hobby, als iets om de tijd te doden. Ze hadden geen idee, dacht ze, hoe hard zij en de anderen werkten. 'In feite,' vervolgde Ryan, 'zou ik je later bellen.