Een week later was Ryan op de UMD-campus. Ze liep naar het standbeeld van de diamantrugschildpad, symbool van de schoolteams, en wreef over zijn kop. De week was hectisch geweest, inclusief een spannend diner met haar ouders, en het voelde alsof het de eerste keer in dagen was dat ze zelfs diep adem had kunnen halen.
"Dus, laten we eens kijken." Ze klopte opnieuw op de kop van de moerasschildpad. "In de afgelopen week heb ik een recordaantal meldingen op het werk ingediend, heb ik zowel telefonisch als persoonlijk ruzie gemaakt met mijn ouders, heb ik ruzie gemaakt met onze gitarist en heb ik een vriendje opgepikt. Een hockeyspelend vriendje." Zij schudde haar hoofd. "Het voelt niet helemaal echt." Toen ze geen antwoord kreeg, haalde ze haar schouders op, leunde tegen de voet van het standbeeld en wachtte op Evan.
Het was pas een week geleden, maar tot nu toe had Brody niets gedaan van de dingen die ze misschien had verwacht van iemand die geobsedeerd is door sport. Hij had gebeld.