Het was bijna twee weken later voordat Ryan een avond zonder hockey- en basketbalwedstrijden kon vinden, om nog maar te zwijgen van een tijd waarop ze geen repetitie had gepland. Toen ze met zijn auto naar Chantilly reden, was het weer grijs en vochtig, typisch voor begin februari. Brody wierp een blik op Ryan terwijl ze uit het raam staarde en friemelde en met haar voet op de vloer tikte.
'Jij bent toch niet een van die mensen die op denkbeeldige remmen trappen?' hij vroeg. "Wat?" Ze keek hem verward aan. Hij glimlachte en schudde zijn hoofd. 'Ik probeerde gewoon te zien of je zenuwachtig was over mijn rijgedrag.' "Oh, nee.
Sorry." Ze friemelde aan de pony van haar paarse sjaal. "Gewoon zenuwachtig." 'Ik zal me zo goed mogelijk gedragen, dat beloof ik.' 'Nee, dat is het niet. Dat heb ik je al eerder verteld.' "Het komt goed." Brody kon niet begrijpen waarom ze hier zo nerveus over was.
Hij kon wat algemene ongerustheid accepteren, maar Ryan was hier al dagen antsy over geweest. 'Ja,.