Ryan had net haar werklogboek opgeslagen toen haar telefoon ging. Ze antwoordde, in de hoop dat het nergens om een last-minute verzoek was. Ze verlangde ernaar om af te ronden en weg te komen; Brody zou haar ophalen en ze zouden nog een laatste, rustig feest vieren voordat de tour en de play-offs begonnen. Het was haar begeleider, maar geluk was met haar dat het werk al gedaan was.
Opgelucht stuurde ze de bestanden en kopieerde ze naar de gedeelde schijf op het netwerk. Ze keek op de klok en kreunde; het einde van de dag leek verder weg dan daarvoor. Geërgerd trok ze de takenlijst tevoorschijn om te zien wat ze het afgelopen halfuur zou kunnen doen.
Met werk om op te focussen, ging de tijd sneller; Toen ze weer de tijd controleerde, was het half zes. Eindelijk, dacht ze. Ze logde uit bij het systeem, zette haar computer uit, pakte haar tas en vertrok. Eenmaal buiten haalde ze diep adem. Het was eindelijk lente en het was een verademing om niet tot op het bot koud te worden na.