De nacht was ijskoud en een eenzame vrouw versnelde het tempo. Ze was doorweekt en haar hakken klikten over het natte asfalt terwijl ze door het zwart tuurde. Toch stond de donkere man achter.
Langzaam, geleidelijk, begon hij zijn achterstand in te halen. Rennen was geen optie, tenzij haar sinistere achtervolger leed aan een even slopende zaak van astma. Ze sloeg een hoek om.
De maan was bijna verborgen achter de wolken en de straatlantaarns bereikten het steegje niet meer, maar ze zette door. Zou hij opnieuw volgen, zoals hij eerder had gedaan? Een klamme hand greep nog steeds de dode telefoon vast. De batterijen waren allang op en het bood nu weinig comfort.
Nog een blik over haar schouder en de man was nergens te bekennen. Zij rende. Onmiddellijk protesteerden haar longen, haar keel ratelde terwijl ze naar adem hapte, maar ze rende. Metaal, een draadgaas kwam plotseling in zicht en haar vingers trokken tevergeefs naar het hek.
Stil, ze moest stil zijn, het was donker dat hij niet.