Er is een klein klooster aan de rand van onze stad, ingeklemd tussen een overwoekerde speeltuin en een garage die tien jaar geleden werd gesloten, toen monteurs plotseling moesten stoppen met het gebruik van een sleutel en moesten leren omgaan met een computer. We parkeren op de oprit voor de garage. Lucy rijdt.
Ik heb het haar gevraagd, ook al heeft ze geen rijbewijs, want mijn hoofd doet pijn en mijn handen blijven trillen. Ze lijkt een beetje bezorgd, en dat irriteert me. Waardoor ik me een klootzak voel, wat me nog meer kwaad maakt. Er hangt een ouderwetse deurbel aan het ijzeren hek in de hoge bakstenen muur rondom het klooster.
En er is overal graffiti op de muur, de meest opvallende is er een die zegt: Bekeer je! aan de rechterkant van de poort, en een die Dykes aan de linkerkant zegt. Het geluid scheurt als een spoorzoeker door mijn hersenen als ik aanbel. Een vrouw verschijnt achter het hek, gekleed in een zwart gewaad en een witte kap die haar gezicht omsluit. "Ja?" zegt ze.