De weg was even smal als lang. Ruby vloekte zachtjes haar hakken; het parelwitte satijn was afwaswatergrijs geworden, ze gooide vol afkeer de schoenen in de struiken. Haar ogen vielen op haar kleding; de trouwjurk die ze een koningskoopsom had betaald, klampte zich nu nat en verkleurd aan haar lichaam vast en wat betreft de trein en sluier; pure zijde met ingebedde parels gelaagd met sprankelende roze en blauwe Diamante; Ruby sloot haar ogen en huiverde naast zichzelf van verdriet en groeiende wanhoop. 'Mevrouw, heeft u hulp nodig?' De man was blond en ongelooflijk lang, in zijn ene hand hield hij een soort mand vast, zijn andere hand zat vol vuil en bladeren. Ruby beet haar natuurlijke reactie terug, wat een vloek en een suggestie zou bevatten dat hij ongepast zou gaan spelen met een deel van zijn anatomie.
Maar nu was alles anders, ze was ver van huis, ze waarschuwde zichzelf dat ze op haar tong beet, en dit was het eerste vriendelijke gezicht dat ze in dagen had gezien. Het laatste.