Het was niet goed. Ik kon haar gewoon niet uit mijn gedachten krijgen. Ik was terug aan de andere kant van het eiland, waar ik in een klein huisje woonde met uitzicht op het strand.
Ik had mijn ezel op een lichte verhoging gezet die me een perfect uitzicht gaf op de zee en het strand en de rijke groene vegetatie die het eiland bedekte vanaf de rand van het strand tot aan de centrale rots die tot ongeveer 20 meter boven zee reikte -niveau achter mij. Ik probeerde te schilderen, maar het had geen zin. De grote rotsen die het strand zijn karakter gaven, rond en glad door duizenden jaren van getijdenerosie, werden zachte ronde billen. De wolken die aan een diepblauwe lucht hingen, werden melkwitte borsten. En de struiken werden… nou ja, struiken.
Zou een alcoholist zich op zijn werk kunnen concentreren als hij wist dat er een ijskoud biertje in de koelkast van de lunchroom stond? Ik rust mijn zaak. Er zat niets anders op dan Vanessa een bezoek te brengen. Als ik genoeg van haar zou.