Ze staarde naar de pas gevallen sneeuw, verbaasd over hoe die schitterde als een met sterren bezaaid veld, gekust door de zon. Kon ze dat maar vatten en het wonder, de schoonheid, de magie in één woord beschrijven. 'Ik heb er nog negentien te gaan.' Mompelde ze, haar warme adem troebel in de koude berglucht. Twintig woorden voor sneeuw. Dat was de opdracht geweest.
Tot dusver was het niet goed gegaan. Verkoudheid. Ijzig. Zuiver.
Ze was nooit goed geweest met woorden, gebruikte ze met een spaarzaamheid, zelfs in gesprekken, en voelde zich zekerder in de kunst van het luisteren. 'Hoe gaat het met je, Kylie? De tijd is bijna om.' Ze zuchtte, schudde haar hoofd en blies van ergernis haar honingkleurige pony uit haar ogen. "Het is niet eerlijk." 'Het was niet de bedoeling dat het eerlijk was, lieverd. Je vroeg om afleiding, ik heb je er een gegeven.' 'Ja, maar ik wilde…' 'Ik weet wat je wilde.
Wat je wilde heeft hier niets mee te maken, concentreer je nu. Hoeveel heb je er.