Seb zuchtte. De hond stond er niet om bekend dat hij hem ongehoorzaam was, maar hier was hij, alleen ronddwalend in het donker wordende binnenland van de Afon-vallei. Bomen bogen zich over het pad terwijl de duisternis elke stap van hem leek te volgen. De hoge stengels zwaaiden in de wind en zogen elk foton van licht uit de steeds zwart wordende lucht. Hij wist niet waar hij heen ging en zo nu en dan riep hij de naam van de hond; in de hoop dat het naar hem toe zou komen rennen.
"Hertog. Hier jongen!". Er was geen vlaag van haar, geen gekletter met poten, geen gehijg. Geen hond.
Er was geen geluid. Dat had er moeten zijn. De bovenste verdiepingen van de bomen zwaaiden in de wind; ze hadden op zijn minst een zwiepend geluid moeten maken.
Seb bleef staan om op te kijken. Hij stond daar, in volmaakte stilte, wachtend op een geluid. Het was eng. Hij wilde zich omdraaien en het bos weer uitlopen, maar hij kon de hond niet achterlaten. Zijn vader zou hem vermoorden.
Hij was altijd de.