Rose heeft de onwankelbare overtuiging dat haar weekend een succes gaat worden. Ze slaat de knock-off-drankjes op vrijdagmiddag met het kantoorpubliek over om haar reis te beginnen bij. Ze gaat het gebouw uit, op een missie. Iedereen heeft momenten van helderheid: herinnert zich bijvoorbeeld hoe bomen groter zijn dan mensen (en veel meer bevredigende geluiden maken dan mensen ooit zullen doen); hoe wolken altijd boven ons zijn als het licht is (het loont alleen om omhoog te kijken); dat de beste remedie tegen malaise een stevige wandeling is, om de spinnenwebben te verwijderen. Dit was niet een van die momenten.
Dit was een gevoel van gedroogd koek en vuurwerk in de put van Rose's maag. Ze glimlacht naar de portier op weg naar buiten, zelfs Ralph verrast met zijn wattage. Hij zwaait als ze langskomt en gaat terug naar zijn tijdschrift. Soms voelt het voor Ralph alsof hij leeft en stierf door Rose's verbluffende glimlach.
Rose neemt een taxi naar het vliegveld. Ze heeft een uur en een.