Deel Die maandag was een dag die eeuwig duurde. Het was een dag waarop werk alles was en het enige dat ertoe deed, was om achter mijn bureau te zitten, klaar om alle eventualiteiten en mogelijke uitkomsten te dekken. Iedereen zat in hetzelfde schuitje en we moesten er allemaal voor zorgen dat we dezelfde kant op roeiden. Toen de zon laat in de middag onderging, voelde het alsof we de economische storm hadden overleefd en er vrijwel heelhuids doorheen waren gekomen. Maar sinds Janet die ochtend mijn kantoor had verlaten, had ik iets anders aan mijn hoofd.
Iets wat de komende dagen zoveel meer voor me zou gaan betekenen. Dinsdag. Routine was om binnen te zijn en klaar te zijn om te gaan wanneer we op het net waren aangesloten en de nummers begonnen binnen te komen. De toegewezen secretaresses zorgden ervoor dat alles op de achtergrond soepel zou verlopen en hielden verschillende klanten en afdelingen op de hoogte van wat was aan de gang.
Vandaag was anders. In plaats van naar mijn.