Astari Part One Alles deed pijn toen Matthew de Lacey op weg was naar zijn tent. Zijn armen en benen deden pijn, zijn hoofd deed nog meer pijn waar de strijdknots zijn helm had geraakt en zijn trots deed het meest pijn. Een nederlaag was moeilijk te slikken, had Matthew verwacht dat hij het toernooi zou winnen? 'Ja', zei een deel van hem, hij was drie keer de vechter dan elk van zijn tegenstanders en dat wist hij heel goed. Dat had hij zeker bewezen, hij had elke tegenstander verslagen, 'behalve één', zei zijn kant.
Hij was onvoorzichtig geweest, dat wist hij; heel onvoorzichtig, hij had zijn schild laten vallen terwijl hij de genadeslag toebracht, zijn tegenstander had wild gezwaaid maar het was genoeg, de strijdknots nam hem mee naar de slaap en zijn helm klonk als een bel. Matthew herinnerde zich de vieringen van de overwinnaar niet, misschien was hij er niet eens bij op de hoogte. Het laatste dat hij zich herinnerde was dat hij door de schildknapen overeind werd getrokken en dat.