Het beton is kouder dan ik dacht. Meer schurend. Zoals schuurpapier en die kleine, pijnlijk irritante kiezelstenen die zich een weg banen in je schoenen als je een kind bent dat dronken is van gesuikerde dranken en als een vleermuis door de speeltuin rent. Zorgvrij. Onschuldig.
Gelukkig. De verdomde goede oude tijd van poptaartjes, laat opblijven met het eten van jellybeans en het kijken naar Power Rangers. Vechten over de genegenheid van Monica Lewis tijdens de pauze. Scholastische boektarieven en de Harry Potter-rage… jaren voorbij in een waas van tijd.
Ik adem diep in en doe een onhandige stap naar voren en omhoog, armen gespreid als een koordkunstenaar. Philippe Petit herboren. Wachten op de bloedstollende schreeuw van afschuw en woede van familieleden die door de gesloten deur van het dak barsten.
Geschrokken verrassing en splat gaat de buck ass naakte tiener draagt een polka dot ziekenhuisjurk als een cape. "Huh… nou dit is interessant en toch… par voor de koers,".