Langzaam glijdend naar de rand van de afgrond, Mijn geest begint af te dalen in de duisternis, De put van de hel die constant uit het zicht op de loer ligt, Als een schaduw aan de randen van het bewustzijn, Een nachtmerrieachtige plek van onuitsprekelijke terreur, Waar joelende demonen wachten, hongerig naar hun prooi. Als een veroordeelde op weg naar het schavot, zie ik de loerende gezichten van de spottende menigte Mij oproepen om mezelf te redden, hun bespotting Als een gesel, terwijl ik afglijd in waanzin, Gewoon vergelding voor een verraderlijke dwaas, Verrader van lange tijd lijden en constante liefde. Maar doordringend in de omhullende duisternis, vang ik een glimp op van een speldenpuntje licht ver in de verte, Een onwrikbaar baken dat steeds helderder wordt, Terwijl het neerdaalt in de wolken van wanhoop, Proberend me te rukken uit de felle klauwen van de dood In de warmte en zonneschijn van oneindige liefde. Hoewel ik haar misschien verachtelijk heb behandeld, Haar wreed.