Het voelde alsof ik weer 19 was. De vlinders, de snelle hartslag en zwetende handpalmen. Ik keek in de ogen van het meisje van wie ik zoveel jaren geleden hield, een heel leven geleden. De vrouw van wie ik nog steeds hield.
Ik was bijna in paniek… probeerde grip te krijgen op de emoties en gevoelens die door mijn aderen stroomden. De gevoelens die ik zoveel jaren geleden had begraven, kwamen uit de doos waarin ik ze had opgesloten. In mijn handen waren mijn zeer magere handen het gezicht van het mooiste meisje dat ik ooit had kunnen hopen, vermengd met flitsen van de moeder en vrouw die ze vandaag is. Het kostte me elk grammetje van mijn wezen om haar gezicht los te laten. Ik kon haar niet loslaten… dus ik liet langzaam mijn handen om haar middel glijden en greep haar stevig vast, bang om los te laten.
Ik trok haar dicht tegen me aan… pakte haar stevig vast met de bedoeling elk stukje van haar tegen mijn lichaam te voelen. Ik wilde niet dat dit moment zou eindigen. Ik kon het.