Ik herinner me de avond alsof het gisteren was, ook al is het meer dan tien jaar geleden. Ik staarde naar de tafel en plukte gedachteloos aan mijn eten terwijl mijn vrouw zwijgend tegenover me zat. Nancy en ik waren toen bijna 25 jaar getrouwd. We hadden samen zoveel meegemaakt in die jaren, goede en slechte tijden.
Van alles wat we samen hadden meegemaakt, was niets zo zwaar als dit. Ik staarde alleen maar naar mijn bord. Ik wilde echt niet dat Nancy de tranen in mijn ogen zou zien. 'Wat hebben de dokters eigenlijk gezegd vandaag?' Ik heb het kunnen vragen. 'Ze zeiden dat ik nog minder dan een jaar te leven heb, Gary.' Nancy antwoordde, haar ogen wendden zich af.
'Je weet dat die dokters nooit weten waar ze het over hebben.' zei ik verontwaardigd. Er was duidelijk woede in mijn stem. Boosheid dat Nancy me echt zou worden afgenomen. Boosheid dat ik er niets aan leek te kunnen doen.
Woede vermengde zich met mijn verdriet terwijl ik naar mijn bord zat te staren. Na een tijdje stond.