Het was oudejaarsavond en de eenzame wolf was niet naar buiten gegaan om feest te vieren. Er was een jaar verstreken sinds hij Cassius of iemand anders die deel uitmaakte van zijn roedel voor het laatst had gezien. Het waren twaalf maanden van isolatie, buitensporige eetbuien op Bane en gevaarlijke orgieën met vampiers. Tristan had zijn verantwoordelijkheden als sterke alfawolf opgegeven en was bezweken voor het donkerste deel van zijn aard.
Hij was een man met zelfhaat die voortdurend worstelde om zijn seksualiteit te accepteren. Wegkomen van Cassius resulteerde in niets anders dan verdere kwelling. Elke dag op Bane schieten hielp hem zijn angst en wanhoop te verdoven, maar het deed hem nooit de jongen vergeten die zo naïef verliefd op hem was.
Die lichtbruine ogen stonden voor altijd in zijn geheugen gegrift. Tristan stond op uit zijn bed en zette de muziek op zijn stereo harder. "She said… don't need your kind… 'hier in de buurt…' zong hij mee met Jamie van The.