Nursing the Warrior

Eolfica verborg zich achter de dichte, verwarde borstel en zag de kleine grijze haas wegspringen. 'Het is je geluksdag, kleintje,' riep ze erna. 'Ik heb vandaag niet zoveel honger dat ik zou doden'. Ze stopte zichzelf halverwege de zin toen ze het bloed op de bladeren van het struikgewas zag. De eenzame jageres keek naar beneden en zag de indruk van een grote laars op de bemoste bosbodem.

Ze ontdekte een andere voetafdruk in de buurt. Nadat ze een pijl uit haar pijlkoker had getrokken, volgde ze het pad diep het bos in. Toen een schaduw langs de ingang van de grot bewoog, trok Lenken zijn zwaard. Hij zag een jonge vrouw gehurkt achter een rotsblok met een getrokken boog.

'Wie durft mijn huis binnen te gaan met wapens tegen mij?' riep de krijger. Eolfica bewoog langzaam en liet haar ogen wennen aan het zwakke licht van de grot. Ze bestudeerde de krijger aandachtig. Ze herkende de etsen op zijn lemmet en zag in de diepten van zijn ogen een vriendelijke zachtheid, en ze besefte dat hij.